Hoi chamoeda. Wat ik erg in je bewndoer is dat je, ook op dieptepunten, in staat bent echt proza te schrijven. Wat heb je weer prachtige bruggen gebouwd. Heb jij niet een heel bewuste keuze gemaakt, niet te zijn als je ouders? Dat hun wereld niet de jouwe zou zijn? Het kon, maar je wou niet. Heel bewust. Jouw leven moest anders zijn. Omdat je in hun wereld kopje onder zou gaan, niet je volledige potentieel zou kunnen benutten, je nesjomme zou uitdrogen. Een verstandige keuze, dus. Nu, juist omdat je in een ontzettend onzekere situatie zit, wil je wat houvast. En het is zo natuurlijk, dat houvast te verwachten van je ouders. Ook als je heel anders bent dan zij. Vooral nu je onder hun dak leeft. Maar je hebt niet voor niets jouw wereld verkozen voor de hunne. Hou die gedachte vast. Blijf dicht bij jezelf. Het doet pijn, familie. Het komt goed. Je gaat het mooi maken, you'll see.